Fillon sounds false note of national self-congratulation

screen-shot-2017-02-12-at-19-01-42Dalrymple observes that anyone who would be a candidate for the French presidency must write, or have ghost-written for him, a book, just as anyone who wants to be Britain’s prime minister must pretend to be a fan of some soccer team. This is not to say that the French are better at writing books than the English, or that the English are better at football than the French (for a start, English players tend to drink too much the night before the match).

Zowat elke persoon die Frans presidentskandidaat is, vindt het noodzakelijk om een boek te schrijven. Net zoals iedereen die in Groot-Brittannië premier wil worden, moet doen alsof hij voor een of ander Brits voetbalteam supportert. Dat wil niet zeggen dat de Fransen beter zijn in boeken schrijven dan de Britten, net zo min dat de Britten beter voetballen dan de Fransen. (Om te beginnen zijn Britse voetballers geneigd om veel te veel te drinken de avond voor de wedstrijd.)

screen-shot-2017-02-12-at-19-25-51One of the things Dalrymple finds annoying in books written by French politicians who hope to win election is the tone. It is one of national self-congratulation. The books refer to France as the country of human rights, in the same way as many Britons believe that the world envies them their health. Nobody is jealous of Britons for having miserable health and terrible hospitals, and the greatest of Francophils would hardly think of France as the country of human rights.

Een van de zaken die ik irritant vind aan boeken geschreven door Franse politici die hopen om verkozen te geraken, is de toon die je er in vindt: één van nationale zelf-felicitatie. De boeken verwijzen naar Frankrijk als hét land van mensenrechten. Precies dezelfde soort van mythe als die van de Britten die geloven dat heel de wereld hen hun gezondheidszorg benijdt. Niemand is jaloers op de Britten hun miserabele gezondheidszorg en verschrikkelijke ziekenhuizen en niemand, zelfs niet de grootste francofiel in de wereld, denkt over Frankrijk als zijnde hét land van de mensenrechten.

People who love France think of her landscapes, her towns and villages, her gastronomy, her literature, her savoir-vivre, her intellectual achievements, in short, her civilisation — in fact, everything except her human rights.

Mensen die houden van Frankrijk, houden van het land omwille van haar landschappen, haar steden en dorpen, haar keuken, haar literatuur, haar savoir vivre, haar intellectuele verwezenlijkingen… Kortom omwille van haar beschaving – in feite alles, behalve haar mensenrechten.

screen-shot-2017-02-12-at-19-09-03

From P.G. Wodehouse, The Aunt and the Sluggard (1916)

screen-shot-2017-02-12-at-19-04-20

France has a ‘universal vocation’, according to François Fillon. Dalrymple is allergic to nonsense of this kind.

screen-shot-2017-02-12-at-19-13-23screen-shot-2017-02-12-at-19-15-42

 

Advertisements
Trackbacks are closed, but you can post a comment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: