Category Archives: May, Theresa

Dangerous populism of May and Corbyn

Dalrymple writes that the British socialist politicians Theresa May and Jeremy Corbyn tout their policies as ones of fairness, equality and social justice, while Nigel Farage presents his policies as being in the name of democracy and national sovereignty. Yet it is only Farage who is branded ‘populist’. In fact, Dalrymple points out, the instincts which they all rely on are equally well able to serve sadistic purposes if extended far enough; economic egalitarianism has caused at least as many violent deaths as nationalism.

Waarom is meneer Corbyn geen populist terwijl meneer Farage een populist is? Het moet zijn, denk ik dan, dat zowel mevrouw May en meneer Corbyn hun beleid presenteren in de naam van eerlijkheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid, terwijl meneer Farage zijn beleid presenteert in de naam van democratie en nationale soevereiniteit. Maar in feite zijn de instincten waarop ze allemaal een beroep doen net zo goed in staat om sadistische doelen te dienen indien ze ver genoeg worden doorgetrokken; economisch egalitarisme heeft minstens evenveel gewelddadige doden veroorzaakt dan extreem nationalisme.

A nullity’s nullity

Even if she were replaced by palace coup, writes Dalrymple, it would only be, most likely, by another nullity.

McDonnell and the Glastonbury mob

Dalrymple points out that the most recent demagogic statement by John McDonnell, described as the shadow chancellor of the exchequer, proves that he is

unfit for public office.

It was

a grossly inflammatory, as well as erroneous, thing to say; no doubt he would defend it in his own mind as conducing to a Leninist heightening of the contradictions.

McDonnell has, in his career, been

at the very least equivocal on the subject of political murder; the question for him appearing to have been who is being murdered and who is doing the murdering.

The shadow chancellor

was not aiming at truth in his statement, but at a kind of incitement: an incitement to a gratifying sense of moral outrage among his audience that would assist his accession to power. He was appealing to an uncritical mob mentality, and it appears that at Glastonbury, where he spoke, he found one.

Dalrymple comments:

A mob mentality is gaining ground in this country, and all that stands between the rest of us and it is Theresa May, a nullity’s nullity; and even if she were replaced by palace coup, it would only be, most likely, by another nullity. Our choice, then, is between people who do not even have the courage of their lack of convictions and dangerous demagogues: not a happy choice, perhaps, but I know on which side I stand.

Theresa May in T&P mode

The immediate response of the British political élite to the Finsbury Park attack has, writes Dalrymple,

been instructive.

He points out that

the first reaction of any British politician to any untoward event nowadays is to shed crocodile tears.

He notes that Theresa May

went straight into her T&P mode: that is to say, her Thoughts and Prayers. She has had to do so much thinking about and praying for victims recently that she must have had little time left over for affairs of state, which perhaps accounts for the mess she is making of them.

I hug the masses. I feel their pain

Competitive compassionate gesturing — and calls for taxpayers’ cash and property

The Grenfell Tower fire, writes Dalrymple,

could not have come at a better time for Jeremy Corbyn.

Dalrymple notes that while the Labour leader is

a natural hugger of potential voters, Theresa May is not. And what establishes the depths of a person’s compassion for victims more indisputably than a hug?

Corbyn, indeed,

senses that he is but a compassionate gesture or two away from occupying No.10.

Time for some good old Leninist expropriation

This Marxist says that he is angry at what happened, which he links to

what is known as fiscal austerity—that is, when government spends only 108% of tax revenue, instead of the much higher percentage that he favours.

Of course, Corbyn

skated over the part played by the public sector in the tragedy.

A Machiavellian minus the cunning

The British prime minister chose her battleground with the perfect eye for defeat

Theresa May, writes Dalrymple,

proved an apt pupil of the David Cameron school of political incompetence. Lacking principle, she was not even good at being unprincipled.

She had

the charisma of a carrot and the sparkle of a spade. As she presented herself to the public, no one would have wanted her as a dinner guest, except under the deepest social obligation.

Consequence of having a pusillanimous, do-nothing approach to a society resting in the stagnant pool of its own mediocrity

Her disastrous campaign

included repeated genuflections in the direction of social democracy. Even after her defeat, moral if not quite literal, she burbled about a society in which no one was left behind — never mind that it would entail a society in which no one would be out in front.

Theresa May: the charisma of a carrot

But egalitarianism

is like Islam: just as a moderate Muslim can always be outflanked by someone more Islamic, so an egalitarian can be outflanked by someone more egalitarian: and no one will ever believe that the Conservatives are more devoted to equality of outcome than Labour.

Theresa May: the sparkle of a spade

So incompetent, she could be humiliatingly outflanked by a man such as this

We will fight them with bromides

Theresa May: ‘enough is enough’, like a silly schoolmistress

Dalrymple notes that after the London Bridge terror attack, the insipid British prime minister Theresa May

referred to the innocence of the victims, as though there were guilty victims lurking somewhere who deserved to be mowed down or have their throats cut.

In post-Diana Britain, Dalrymple points out,

no tragedy or wickedness occurs without the police and other officials saying (as did May on this occasion), ‘Our thoughts and prayers are with the families,’ when this is most unlikely to be true and is an unctuous platitude that brings no solace.

May said on this occasion that ‘enough is enough’.

Meaning what? That a little terrorism is acceptable, as if the perpetrators were boisterous children finally being called to order after having been given leeway by the grown-ups?

She said that things would have to change,

without specifying which things. To specify would have been to invite criticism, opposition, opprobrium—and just before an election, no less. Best keep to clichés.

The cultural triumph of psychobabble

Theresa May: the little ones shall experience distress no more

The British prime minister, Dalrymple reports, has

spotted an opportunity to demonstrate to her sentimental electorate how much she cares for even the least of them by announcing that she wants to put a mental health professional, i.e. form-filler, in every school.

There is, says Dalrymple, a new social contract:

I will listen to your shallow clichés about yourself if you will listen to mine.


compassion by proxy, at taxpayers’ expense, is typical of the behaviour of modern politicians, who need to show their electorates that they are not the heartless or ruthless ambitious nonentities that they might otherwise appear to be. An uncritically sentimental population is a perfect flock to be fleeced in this way, sheep for the shearing.

May’s project, Dalrymple points out,

is also typical of the process of simultaneous work creation and work avoidance that marks the modern state, a process that turns it into a trough from which many may feed.

May: another mediocrity

It takes a certain gift, writes Dalrymple,

to combine cliché with error, but Theresa May — to judge by her speech to the Conservative party conference — appears to have it in full. In so far as the speech did not consist of the most hackneyed and empty phrases, it could have been delivered by any Labour leader before Jeremy Corbyn, and part of it even by Mr Corbyn himself.

May, says Dalymple,

wants, and I suspect is perfectly able, to turn Britain into a macrocosm of the giant official inquiry into sexual abuse that she set up when home secretary, which as we can see has been so very successful. To quote the kind of language Mrs May (among other politicians) employs, it delivers a lot of value — to the lawyers.


Rellen Engeland zijn het loon van laf leiderschap

Theresa May: sinds 11 mei 2010 is zij minister van Binnenlandse Zaken. De rellen in Engeland in 2011 waren gewelddadige confrontaties tussen honderden, vooral jeugdige, relschoppers en de Engelse politie. Ze begonnen op 6 augustus 2011 in Tottenham in Noord-Londen en verspreidden zich later naar andere wijken en steden, waaronder Birmingham, Manchester, Liverpool, Nottingham, Bristol en Medway

Theresa May: sinds 2010 minister van Binnenlandse Zaken. De rellen in Engeland in 2011 waren gewelddadige confrontaties tussen honderden, vooral jeugdige, relschoppers en de politie. Ze begonnen in Tottenham in Noord-Londen en verspreidden zich later naar andere wijken en steden

De onlusten in Londen en andere Engelse steden zijn een twijfelachtig eerbetoon aan de apathie, de morele lafheid, de onbekwaamheid en het carrièrezuchtige opportunisme van de Britse politieke en intellectuele klassen

Dalrymple schrijft:

Op de ene of andere manier zijn zij erin geslaagd niet te zien wat evident is voor iedereen die een wandelingetje maakt in een drukke Britse straat en zijn ogen openhoudt: dat een aanzienlijk deel van de jonge bevolking van het land lelijk, agressief, gemeen, slecht opgevoed en onbeschoft is en misdadige neigingen heeft. Die jeugd heeft geen enkel zelfrespect, wel veel eigendunk. Ze vindt dat ze recht heeft op een hoog levenspeil en op andere dingen, zonder daar ook maar de minste inspanning voor te doen.

Denk even na over het volgende: hoewel Groot-Brittannië een zeer hoge jeugdwerkloosheid kent – ongeveer 20 procent van de jongeren onder de 25 jaar heeft geen baan – moet het land al jaren jonge werkkrachten uit het buitenland importeren, zelfs voor ongeschoolde banen in de dienstensector. De verklaring van die paradox ligt voor de hand voor iedereen die de jonge Britten kent.

Geen enkele zinnige werkgever in de dienstensector zal een jonge Brit kiezen als hij een jonge Pool kan krijgen. De jonge Pool zal waarschijnlijk niet alleen hard werken en welgemanierd zijn, maar ook nog kunnen tellen. En de kans is groot – de ultieme vernedering – dat hij zelfs beter Engels zal spreken dan de Brit, als we het over de standaardvariant van de taal hebben. Zijn Engels zal misschien minder vloeiend maar wel correcter zijn, zijn accent gemakkelijker te begrijpen.

Screen Shot 2016-07-05 at 23.49.47Sociale pathologie

Ik overdrijf niet. Na verplicht onderwijs – misschien kan ik het beter periodiek schoolbezoek noemen – tot de leeftijd van zestien jaar, met een prijskaartje van 80 duizend pond per hoofd, kan ongeveer een kwart van de Britse kinderen niet vlot lezen of eenvoudige rekensommen maken. Het maakt je trots dat je een Britse belastingbetaler bent.

Ik denk dat ik met vrij grote zekerheid kan zeggen, uit mijn ervaring als arts in een van de wijken waar net een politiekantoor afgebrand is, dat de helft van de relschoppers op de vraag: ‘Ben je goed in wiskunde?’, zou antwoorden: ‘Wat is wiskunde?’

De Britse jongeren voeren de westerse wereld aan in vrijwel alle aspecten van de sociale pathologie, van tienerzwangerschappen tot drugsgebruik, van dronkenschap tot geweldmisdrijven. Er bestaat geen vorm van wangedrag die onze versie van de welvaartsstaat niet heeft opgespoord en gesubsidieerd.

Britse kinderen hebben veel meer kans op een televisie in hun slaapkamer dan op een vader in huis. Een derde van onze kinderen eet nooit aan tafel met een ander lid van het huishouden – het woord ‘gezin’ zou misplaatst zijn voor de sociale regelingen in de wijken waaruit de meeste relschoppers afkomstig zijn. Ze zijn dan ook radicaal ongesocialiseerd en diep egoïstisch. Hun visie op relaties met andere mensen is die van Lenin: wie doet wat met wie. Tegen hun volwassenheid zijn ze voorbestemd om niet alleen werkloos maar ook totaal ongeschikt voor de arbeidsmarkt te zijn.

Screen Shot 2016-07-05 at 23.41.18Zaakjes

Afhankelijk zijn van de overheid is voor veel Britse jonge vrouwen geen afhankelijkheid, maar net het omgekeerde: onafhankelijkheid. Afhankelijkheid betekent elke vorm van vertrouwen op de mannen die hen zwanger maken en die hun uitkering van de overheid als zakgeld beschouwen, door henzelf aan te vullen met een beetje drugshandel. (Mark Duggan, wiens dood door toedoen van de waarschijnlijk incompetente politie de rellen zou hebben uitgelokt, deed volgens zijn eigen broer ‘zaakjes’; welke zaakjes dat waren, werd met de mantel der liefde bedekt).

Het deel van de maatschappij dat rellen schopt is relatief arm, maar bezit toch alle elektronische apparatuur die nodig is voor wat echt telt in het leven: het vermaak van de popcultuur. En welk een cultuur is de Britse popcultuur! Misschien was Amy Winehouse haar mooiste parel en haar meest authentieke vertegenwoordiger, met haar militante, ideologische vulgariteit, haar domme smaak, haar walgelijke persoonlijke gedrag en haar absurde zelfmedelijden. Haar miserabele leven was een lang bad in braaksel, zowel letterlijk als metaforisch, dat verontschuldigd noch verklaard kan worden door haar hoogst middelmatige talent. Maar toch liet onze intellectuele klasse niet het minste afkeurende geluidje horen toen ze na haar dood bijna heilig werd verklaard. Die klasse heeft sinds lang de ruggengraat van een weekdier.

Screen Shot 2016-07-05 at 23.43.11Bespottelijk

Misdaad wordt in Engeland nog nauwelijks bestraft. Een opperrechter vond inbraak een lichte overtreding die geen gevangenisstraf verdiende, en de volgende opperrechter gaf hem gelijk. Tegen de tijd dat hij 12 is, heeft een modale jongere uit een achterstandswijk geleerd dat hij niets te vrezen heeft van de wet en dat hij alleen op zijn hoede moet zijn voor mensen die sterker of gewetenlozer zijn dan hij. De straffen zijn bespottelijk. De politie gedraagt zich intimiderend, maar tegelijkertijd ineffectief en incompetent, en gaat steeds vaker gekleed in uitrusting die meer geschikt lijkt voor de bezetters van Afghanistan. De mensen die nu het bangst zijn voor onze politie zijn de onschuldigen.

Dat alles doet uiteraard niets af aan de persoonlijke verantwoordelijkheid van de relschoppers. Maar deze onlusten zijn symptomatisch voor een maatschappij die snel uiteenvalt, voor een volk dat geen leiders en geen volgelingen telt, maar enkel nog egoïsten.

Screen Shot 2016-07-05 at 23.41.36